Hoe crypto stilletjes de macht van banken in Washington uitdaagt.

Jarenlang heeft de cryptovaluta-industrie zichzelf gezien als een buitenstaander – genegeerd, bespot en onderschat door de traditionele financiële wereld. Vandaag de dag is dat beeld omgedraaid. Crypto is niet langer alleen een ontwrichtende technologie; het ontwikkelt zich tot een politieke en financiële macht die de aloude invloed van banken bedreigt, met name binnen rechts-Amerika.

Zowel Wall Street als de sector voor digitale activa hebben een sterk jaar achter de rug. Crypto profiteerde van meer juridische duidelijkheid na de goedkeuring van de GENIUS Act in juli, waardoor stablecoins een duidelijkere regelgevende basis kregen. Bankaandelen stegen ondertussen sterk na de verkiezingsoverwinning van Donald Trump, gedreven door de verwachting van minder strenge regelgeving. Zelfs bankiers die Trump persoonlijk niet mogen, tonen weinig behoefte aan een terugkeer naar het strengere toezicht van het Biden-tijdperk.

Ondanks deze parallelle winsten neemt de wrijving tussen banken en cryptobedrijven toe. Het dieperliggende probleem voor kredietverstrekkers is niet zozeer winst op korte termijn, maar een geleidelijke uitholling van hun bevoorrechte positie. Decennialang bekleedden banken een dominante positie binnen het Republikeinse economische beleid. Die rol wordt nu betwist door cryptobedrijven die graag een plek aan dezelfde tafel willen bemachtigen.

Stablecoins staan ​​centraal in het conflict. Hoewel de GENIUS Act uitgevers van stablecoins verbiedt rente uit te keren – bedoeld om te voorkomen dat ze spaargeld van banken weghalen – hebben uitgevers een manier gevonden om dit te omzeilen. Bedrijven zoals Circle kunnen inkomsten delen met cryptobeurzen, die vervolgens ‘beloningen’ aan gebruikers aanbieden. Banken stellen dat dit in feite neerkomt op het creëren van rendement onder een andere naam en willen dat toezichthouders dit gat dichten.

De ambities van crypto reiken verder dan stablecoins. In oktober baarde Christopher Waller, gouverneur van de Federal Reserve, bankiers zorgen door te suggereren dat meer niet-bancaire bedrijven toegang zouden kunnen krijgen tot de betalingsinfrastructuur van de Fed. Hoewel hij later verduidelijkte dat dergelijke toegang nog steeds een bankvergunning zou vereisen, schudde de boodschap de sector flink door elkaar.

Die bezorgdheid nam toe in december, toen toezichthouders nationale trustbankvergunningen goedkeurden voor vijf digitale financiële bedrijven, waaronder Circle en Ripple. Hoewel deze vergunningen geen deposito’s of leningen toestaan, maken ze wel landelijke bewaring van activa mogelijk – waardoor goedkeuring per staat niet meer nodig is. Traditionele banken hadden tegen deze stap gelobbyd, omdat ze het zagen als een nieuwe stap in de richting van legitimering van cryptobedrijven binnen het bankwezen.

Afzonderlijk lijken deze ontwikkelingen misschien onbeduidend. Gezamenlijk vormen ze echter een aanzienlijke uitdaging voor banken die al onder druk staan ​​van private kredietverstrekkers en niet-bancaire handelsplatformen. Kredietverstrekkers zijn zich terdege bewust van hoeveel terrein ze al hebben verloren – en hoeveel er nog verloren kan gaan.

Cryptobedrijven beweren dat banken oneerlijke privileges genieten die de concurrentie belemmeren. Hoewel dat argument politiek gezien aanslaat, hebben praktijken zoals het verhullen van rendementen als beloningen het geduld van wetgevers op de proef gesteld. Het feit dat het Congres nog niet heeft ingegrepen, wijst op een dieperliggende verschuiving: de politieke invloed van banken is niet meer wat die ooit was.

Crypto heeft zich verbonden met de anti-establishment-mentaliteit van de moderne Amerikaanse rechtervleugel. Gesteund door politieke actiecomités met honderden miljoenen dollars in aanloop naar de tussentijdse verkiezingen van 2026, is de sector een machtige achterban geworden. Wanneer banken en cryptobedrijven botsen, kunnen banken er niet langer van uitgaan dat ze zullen winnen.

Ironisch genoeg, terwijl banken zich verzetten tegen de regelgeving uit het Democratische tijdperk, zijn ze nu afhankelijk van Democratische senatoren die zich zorgen maken over witwassen en de dubieuze opbrengsten van stablecoins. Door zich te verzetten tegen de pogingen van cryptobedrijven om bankvergunningen te verkrijgen, heeft Wall Street zich verbonden met vakbonden en centrumlinkse beleidsgroepen – een onwaarschijnlijke coalitie die uit noodzaak is ontstaan.

De werkelijke bedreiging die crypto voor banken vormt, is niet technologisch, maar politiek.

Disclaimer: Dit artikel is een herschreven samenvatting gebaseerd op een oorspronkelijk rapport dat is gepubliceerd op https://www.economist.com/. De oorspronkelijke berichtgeving en analyse zijn afkomstig van The Economist.